Ron & Nicky op reis

De foto's die Ron in Italië nam, zijn uitgezocht, her en der wat bewerkt en in een map op Google Photos gezet. Klik op deze link voor de foto's. Ook de videobeelden zijn gemonteerd tot een filmpje van iets meer dan 18 minuten. Bekijk de film op ons kanaal op YouTube of klik hieronder op de afbeelding.

Al weer de laatste dag van deze vakante. En zo’n laatste dag is altijd de reis terug naar huis. Meestal niet zo’n spannende dag en deze was geen uitzondering. Onze vlucht zou pas om kwart voor drie vertrekken en daarom hadden we ’s morgens zeeën van tijd. We sliepen uit en ontbeten laat. Maar wat doe je met de rest van de tijd? We hadden Montecatini-Terme al wel gezien, maar er zat niet veel meer op dan nog een keertje door het stadje te slenteren. Op deze maandagmorgen was er helemaal niks te doen in het stadje. We liepen wat door de kleinere straatjes en ontdekten dat ook hier nog erg veel hotels stonden. Verreweg de meesten, zo niet nagenoeg allemaal, waren ze gesloten, nu het toerisme in Italië op z’n kont ligt vanwege Corona. Scheen de zon toen we aan onze wandeling begonnen, al snel regende het. Gelukkig konden we schuilen onder de vele overkappingen die her en der aan gebouwen hingen. De regen duurde niet lang waarna we weer verder gingen met onze wandeling. We kwamen nu in dele...

Om half negen stonden we op een afgesproken plek klaar voor de dagexcursie naar twee prachtige Toscaanse stadjes, Volterra en San Gimignano. Er was regen voorspeld, maar het was gewoon droog en best wel lekker weer. Tussen Montecatini Terme en Volterra ontbreken fatsoenlijke doorgaande wegen zodat we anderhalf uur in de bus zaten die zich door allerlei dorpjes en veel te smalle wegen en weg baande naar onze bestemming. Om 10 uur waren we dan eindelijk in Volterra en maakten we kennis met onze gids Carlotta. Carlotta is een Italiaanse die ooit Nederlands leerde van haar grootouders die uit Den Haag kwamen. Ze sprak onze taal niet perfect, maar was prima te volgen. Handig waren de oortjes die we kregen. Daardoor konden we alles wat ze vertelde goed verstaan, ook al waren we enkele tientallen meters van haar verwijderd. Carlotta hoefde niet te schreeuwen en kon gewoon praten. Volterra is een oude stad die door de Etrusken is gesticht. Ze ligt boven op een heuvel waardoor we een prachtig u...

We werden deze morgen gewekt door het geluid van een gigantische stortbui buiten. Het kwam met bakken uit de hemel. Dat beloofde wat voor de laatste wandeldag. We gingen eerst maar eens rustig ontbijten omdat de start toch pas om 09.00 uur was. En tegen die tijd was het weer droog. We hadden ons wel aangepast aan het te verwachten weer. We hadden onze regenjassen aan en hadden de rugzak op de hotelkamer gelaten. In onze jaszakken zat wat eten en wat water, meer namen we niet mee. Bij de start van dag vier, bleek dat er behoorlijk wat 25-kilometerlopers hadden besloten om niet op deze afstand te starten, kennelijk bang voor de regen. Er waren nog maar zo’n 25 à 30 wandelaars aan de start verschenen. De route leidde ons Montecatini Terme uit en het viel ons op hoe druk het op de weg was. We moesten onze weg zien te vinden tussen al die auto’s door. Net toen we het plaatsje uit waren kregen we een eerste regenbui te verwerken. Gelukkig niet zodanig dat we doorweekt raakten, maar leuk was ...

Al een paar dagen keken we met enige zorg uit naar deze dag. Als we keken op de diverse weersites, dan lazen we steevast dat het vandaag een natte dag zou gaan worden. Er zou een kans van 90 à 95 procent zijn op regen. Daarom gingen de regenjassen in de rugzak en hoopten we er het beste van. We waren enigszins gerustgesteld toen het ‘s ochtends nog droog was. Na de start om 08.00 uur liepen we weer naar het treinstation want ook vandaag ging de route verder in een plaatsje verderop. Anders dan gisteren ging de treinrit deze dag wel goed en liepen we om 09.00 uur verder in het plaatsje Altopascio. De eerste tien kilometers waren vlak en liepen vooral door en langs wijngaarden en velden met olijfbomen. De lucht in de verte zag inktzwart maar waar wij liepen was het nog steeds droog. In de verte zagen wij het plaatsje Montecarlo liggen. We zagen het al van zo ver weg omdat het boven op een heuvel ligt en dat betekent klimmen. Gelukkig was de helling niet zo steil als gevreesd. De hoofdstr...

Voor dag twee van de Vierdaagse moesten we extra vroeg ons bed uit. De start was namelijk al om acht uur. We waren trouwens al voor de wekker wakker omdat hier de vuilniswagens al om kwart over vijf ‘s morgens langs komen. We waren er in ieder geval netjes op tijd. Vandaag hadden we een rare start van de route. Vanuit de Walking Village liepen we met z’n allen naar het treinstation van Montecatini Terme om daar de trein te nemen naar het startpunt. En daar ging het een beetje fout. De vijftienkilometerlopers moesten er bij de eerste halte uit. De vijfentwintigkilometerlopers bij de tweede halte. En toen besloot de machinist om het eerste station gewoon over te slaan om tijd te winnen. Gevolg was dat, toen de trein in Pescia stopte, de vijftienkilometerlopers te ver waren meegereden en een aantal vijfentwintigkilometerlopers, waaronder wij, in de trein bleven zitten omdat wij dachten bij de tweede stop er uit te moeten. Dit terwijl dat dus in Pescia had moeten zijn. Geen probleem dachte...

Vandaag was de start van de Vierdaagse van Toscane ofwel het Tuscany Walking Event. Dat laatste klinkt wat internationaler hoewel er alleen Nederlanders meedoen. De wekker ging daarom wat vroeger dan gisteren en al om half acht zaten we aan het ontbijt. Veel te vroeg waren we bij de start in de “Walking Village” op een paar minuten lopen van het hotel. Sterker nog, we waren de eerste van de wandelaars op de 25 kilometer die daar aankwamen. Omstreeks half negen hadden alle 25 kilometer wandelaars zich verzameld aan de start. Dat waren maar zo’n 30 à 40 mensen. We werden welkom geheten door de organisatie en door een vertegenwoordiging van de stad. Daarna werd de eerste stempel op onze startkaart gezet en konden we van start. Het was lekker weer en al kletsend met een stel Friezen liepen we door het centrum van Montecatini en zo de stad uit. Nadat we de snelweg waren overgestoken werd het qua bebouwing rustiger en niet veel later liepen we langs akkers. We liepen ook door een tweetal onb...

Vandaag hadden we een vrij te besteden dag in en rond Montecatini Terme. Daarom hadden we alle tijd en gingen pas zo rond half negen ontbijten. Ondanks COVID-19 was er toch een ontbijtbuffet in ons hotel. Een mondkapje was verplicht en onverpakt eten diende met een tang te worden gepakt. Uiteraard hoefden we aan tafel geen mondkapje op. Dat werkte allemaal prima en het buffet was uitgebreid. Omstreeks half tien verlieten we het hotel voor een verdere verkenning van Montecatini. De gevolgen van het instorten van de toeristenindustrie was hier goed te merken. We liepen voorbij aan diverse gesloten hotels en restaurants en veel winkeltjes waren dicht. Toch viel er voor ons nog wel wat moois te zien in het stadje zoals diverse prachtig vormgegeven gebouwen waarin een terme of spa zat. Niet dat die open waren. Eentje, de grootste en architectonisch de mooiste was wel open. Daar mochten we echter geen kijken nemen zonder een entreeprijs van €50 te betalen. Dan maar geen kijkje bij Terme Tett...

Zelden hebben we zo in onze rats gezeten over de vraag of een reis door zou gaan als over het door ons geboekte arrangement naar Toscane om daar de vierdaagse te gaan lopen. Toen we de reis boekten kende de wereld het begrip COVID-19 nog niet. Vervolgens was Italië de grootste brandhaard in heel Europa met tal van doden en een gruwelijk strenge lockdown. Toen in de zomer de besmettingen wat minder werden en de Corona maatregelen wat werden versoepeld, kregen we wat hoop dat we in september toch naar Italië konden afreizen. Die hoop vervloog toen begin september de besmettingen in Nederland de pan weer uitrezen. Gelukkig bleven de besmettingen in Italië wat achter en we waren dolblij toen het er naar uit zag dat ons reisje wellicht toch door zou kunnen gaan. Na wat dagen billenknijpen over een eventuele quarantaine, stapten we vanmorgen om acht uur op de trein naar Schiphol. In Eindhoven begon het gesodemieter dat wij steeds hebben als we met de trein reizen. Bijna geen reis met NS gaa...

Van ons uitstapje naar de Dolomieten hebben we videobeelden gemaakt. Voor het eerst hadden we ook een camera achter de voorruit waarmee we hyperlapse filmpjes konden schieten. Al die beelden zijn door Ron gemonteerd tot een filmpje dat je op Youtube kan bekijken. Of door simpelweg op de link hieronder te klikken.

Helaas, de vakantie zit er al weer op. Het had de afgelopen nacht flink geregend en geonweerd, alsof de Dolomieten bedroefd zijn dat we gingen. Nog één ding restte ons en dat is weer naar huis rijden, door Italië en dwars door Oostenrijk en Duitsland. We hadden besloten om niet extra vroeg te vertrekken. Het was 08.40 uur toen we, na een laatste uitgebreid ontbijt, bepakt en gezakt bij het hotel wegreden. Om op de autostrada te komen, moesten we eerst de Sella-pas weer over. Dat ging vlotjes omdat het daar nog niet zo druk was. Na de Sella-pas werd het wat drukker op de weg en ging het wat langzamer. Toch waren redelijk snel Italië uit. Deze keer geen file bij de kaartjesautomaten voor de tol. Bij de Brennerpas stonden we wel even stil vanwege wegwerkzaamheden. Toen we na een korte plaspauze weer verder wilden rijden, deed het navigatiesysteem van de auto het niet goed meer. Daarom reden we verkeerd en kwamen we uit in Garmisch Partenkirche in Duitsland in plaats van bij de Fernpa...

Alweer de laatste hele dag in de Dolomieten. Tuurlijk genoten we na een prima nachtrust van het uitgebreide ontbijtbuffet en hadden we gedurende het ontbijt tal van opmerkingen en pleziertjes over de overduidelijke Italiaanse ober. Hij was het prototype Italiaan; vies bruin en iets te galant tegen alles wat vrouw was. Hij sprak alleen Italiaans waardoor hij niet veel tegen ons durfde te zeggen. Vriendelijk was hij echter wel. Vandaag hadden we voor de lunch afgesproken met vrienden die ook in de Dolomieten verbleven. Tot die tijd gingen we nog wat passen rijden. Ron kon maar geen genoeg krijgen van al die bochtjes. We reden eerst weer naar Canazei waar we het eerste deel van de Sella pas op reden om daarna de Pordoi pas weer op te rijden in de richting van Arabba. Tot aan de top van de Pordoi pas zaten we achter een paar slome Italianen die niet hard durfden te rijden, maar daarna hadden we de weg min of meer voor onszelf en konden we in eigen tempo de vele haarspeldbochten nemen. W...

Na drie dagen flink wandelen, besloten we deze dag de auto te pakken om zodoende die arme beenspieren wat rust te gunnen. We waren op onze rit hier naar toe al over de Sella pas gereden en die ervaring smaakte naar meer. Ron had een mooie route uitgestippeld en na het ontbijt stapten we in ons Peugeootje en gingen op pad. Onze eerste bestemming was een kunstmatig meer aan de voet van de Marmolada groep. Via Canazei reden we naar Penia en door naar het Lago di Fedaia. De weg was goed en het was er niet druk. Bovendien reden we onder een mooie blauwe hemel met wat vriendelijke stapelwolkjes. Het stuwmeer lag er mooi bij en omdat het niet hard waaide zagen we mooie spiegelingen in het water. Mooi voer voor wat foto’s. Na onze stop bij het meer reden we over de Passo di Fedaia, met 2057 meter hoogte één van de minder hoge passen in dit deel van de Dolomieten. De pas was er niet minder mooi om. Ron genoot van de vele bochtjes die genomen moesten worden.  In het plaatsje Caprile s...

De lucht was strakblauw toen we deze morgen wakker werden. Na weer een copieus ontbijt namen we de auto naar Vigo di Fassa, een dorpje op zo’n 10 kilometer afstand van Campitello.  Daar parkeerden we de auto en liepen we naar het kabelbaanstation waar vandaan een kabelbaan ons naar Ciampedie op 2000 meter bracht. Boven aangekomen stonden we even versteld van de schoonheid van de Val de Vaiolet, de Rosengarten in het Duits. We waren helemaal omringd door hoog oprijzende bergen met erg puntige pieken, precies zoals we ons de Dolomieten hadden voorgesteld. Op een groot bord stonden alle wandelroutes aangegeven. Nicky was erg eigenwijs en meende dat we met een andere kabelbaan eerst weer naar beneden moesten om aan een wandeling te kunnen beginnen. Omdat er tegen een eigenwijze Nicky niks te beginnen valt, namen we maar plaats in de stoeltjeslift omdat we er toch gratis mee mee mochten. Beneden kwamen we er al snel achter dat we weer naar boven moesten omdat de wandelingen toch ec...

Na een heerlijke nacht slaap en een dito ontbijt waren we weer klaar voor een nieuwe dag, hoewel de beenspieren toch nog wel wat zeer deden. Buiten was het zonnig maar er hingen ook wat wolkjes in de lucht. De temperatuur was echter prima. We besloten om naar het naast gelegen dorp Canazei te wandelen om daar de kabelbaan naar boven te nemen. We wilden niet langs de drukke weg lopen en dachten een leuk wandelpad te hebben gevonden dat langs de rivier liep. Helaas liep dat pad dood en moesten we terug. Uiteindelijk vonden we toch een prima voetpad naar Canazei dat slechts twee kilometer verderop ligt. Met onze Panoramapass konden we onbeperkt gebruik maken van de kabelbanen en dus zaten we al snel in een cabine die ons naar Pecol op 1926 meter bracht. Eenmaal boven bleek er niet zoveel te doen. Er was een restaurant maar er waren geen wandelroutes. Daarom namen we een tweede lift die ons naar de Col dei Rossi bracht. Vandaar hadden we een prachtig uitzicht op de Marmolada waarvan d...

Na ruim 9 uur slaap waren we weer helemaal opgeknapt. Voordat we op pad gingen ontbeten we in het hotel. Het ontbijtbuffet was zeer uitgebreid. Daar komen we de komende dagen zeker wel mee door. Er was zelfs Apfelstrudel en ook brownies, naast al het andere meer doorgaande ontbijtspul. Van het hotel kregen we tegen betaling van een borg van 10 euro een Valle di Fassa-kaart waarmee we voor tal van zaken korting kregen. Zo kregen we ook ieder 11 euro korting op een Panoramapas waarmee we gedurende drie dagen onbeperkt gebruik konden maken van de liften en kabelbanen in de regio. Na het ontbijt namen we in Campitello de lift naar de Col Rodella dat op een hoogte van 2485 meter hoogte ligt, ruim een kilometer omhoog dus. Het weer werkte voortreffelijk mee en onder een strakblauwe hemel begonnen we aan een tocht langs een aantal refugio’s in de nabijheid van de Langkofel en de Plattkofel; zeer indrukwekkende bergmassieven die bijna loodrecht omhoog liepen. We namen veel foto’s en filmden...

Vrienden van ons zijn al jaren dolenthousiast over de Dolomieten in Italië. Ze vertellen prachtige verhalen over grillige bergformaties waar het goed wandelen is en ook lekker eten. Toen we voor dit jaar aan het zoeken waren voor een bestemming voor een weekje weg, kwamen we al snel uit bij dit prachtige gebergte. Op internet vonden we op een hotelboekingsite een leuk hotel in de Val di Fassa en boekten gelijk voor zes nachten. De afstand van huis naar het hotel betrof zo’n 950 kilometers. Dat was te doen met de auto en zo kwam het dat we op een zeer vroege zaterdagochtend uit Helmond wegreden met bestemming Campitello di Fassa. Omdat het zo vroeg was, hadden we nauwelijks last van het overige verkeer en schoten we goed op, afgezien van de ontelbare wegwerkzaamheden waar de Duitse snelwegen berucht om zijn. We besloten het aantal wegwerkzaamheden bij te houden en ik kan nu al verklappen dat we, voordat we Duitsland door waren, maar liefst 23 van die “Baustelles” moesten passeren met...

Al weer twee en een halve week zijn we thuis van ons uitje naar Rome waar we onder andere oud en nieuw hebben gevierd. Eindelijk hebben we de tijd gevonden om uit onze foto's een top 100 te selecteren. Inmiddels staan deze foto's op onze Picasa fotowebsite. Klik op deze link om de foto's te bekijken.

Het feestje is al weer voorbij en deze dag staat in z'n geheel in het teken van de terugreis naar Helmond. Natuurlijk kregen we de laatste dag nog wel een ontbijtje op bed en konden we het rustig aan doen omdat we pas om elf uur uit onze kamer moesten zijn. Toen we waren uitgecheckt liepen we naar het station om daar nog wat broodjes te kopen. Toen we bij de bushalte aan kwamen bleek daar dat we nog ruim drie kwartier moesten wachten op de bus naar het vliegveld. Gelukkig was het droog. Klokslag twaalf uur reden weg bij het station en volgde een rustige rit door Rome naar het vliegveld dat zo'n 15 kilometer van de stad ligt. We waren daar veel te vroeg en dus hadden we alle tijd om onze broodjes op te eten en verder naar de mensen te kijken. De vlucht van Ryanair naar Eindhoven vertrok 10 minuten eerder dan gepland en verliep soepeltjes. Onderweg werden we weer overstelpt met aanbiedingen voor eten en drinken, elektronische sigaretten, krasloten, belkaarten en ...

Onze laatste hele dag in Rome. Omdat we de meeste bezienswaardigheden in het centrum van de stad nu hebben gezien, besloten we een dagkaart voor de metro te kopen en een aantal attracties buiten het centrum te gaan bezoeken. Op deze eerste dag van het jaar begonnen we echter met uitslapen. Pas rond een uur of negen werden we wakker en tegen tienen werd het ontbijt op onze kamer geserveerd. Het was al bijna elf uur toen we onze neus buiten de deur staken. In tegenstelling tot de voorgaande dagen, hingen er nu wat wolken in de lucht. De zon scheen echter nog wel. Onze eerste tocht deze dag was er eentje naar EUR. Dit deel van Rome is door Mussolini bedacht als ideale fascistische stad. Oorspronkelijk was de wijk bedoeld als terrein voor een wereldtentoonstelling maar door de tweede wereldoorlog ging die niet door en werd het een wijk met voornamelijk neoclassicistische gebouwen, een stijl vaak verbonden met het fascisme. Wij wilden daar voornamelijk het Palazzo della Civiltà Italiana...