Ron & Nicky op reis

Alweer de laatste dag van ons Krijtlandpad. De laatste etappe loopt van Gulpen naar Maastricht om daar te stoppen waar we een aantal dagen ook begonnen waren. Het cirkeltje rond dus. Omdat we het lastig vonden om de auto in Maastricht te parkeren vanwege de parkeerkosten, kozen we er voor om de auto in Gulpen neer te zetten. Daar was het immers gratis. Dat betekende wel dat we aan het einde van de etappe nog met de bus terug naar Gulpen zouden moeten rijden, maar hoe dan ook, we moesten toch met de bus. We waren er vandaag vroeg bij. Al voor negenen liepen we door het, toen nog, verlaten centrum van Gulpen. Nadat we de bebouwde kom achter ons hadden gelaten liepen we over een soort van hoogvlakte waar weinig beschutting was van bomen of iets dergelijks. Door de lage temperatuur hadden we het fris. We vonden het dan ook helemaal niet erg toen we na een paar kilometer door loofbossen kwamen te lopen. Dat scheelde echt een jas. Tot aan Valkenburg kwamen we nauwelijks bewoning tegen, maar ...

De derde dag van ons Krijtlandpad begon wat minder zonnig. Terwijl we vanuit Helmond naar het zuiden reden, was het bewolkt. Ook deze dag parkeerden we onze auto in Gulpen omdat dat onze eindbestemming voor deze etappe was. Met de bus waren we zo in Vaals, het startpunt van etappe vier. Daar wilden we, voorafgaand aan de wandeling, nog een cappuccino drinken bij een plaatselijke bakker. Hoewel er een mooi professionele koffiemachine in de zaak stond en er twee dames achter de toonbank stonden, dronken we er geen koffie. De dames hadden namelijk helemaal geen zin om ons te helpen. Ze hadden geen oog voor ons en toen één van de twee begon te telefoneren in plaats van ons te helpen, besloten we te vertrekken. We zouden iets verderop de route nog voldoende koffieadresjes tegen komen. We verlieten Vaals via een groot park en door een woonwijkje om vervolgens uit te komen op een groot vakantiepark van Landal. De route liep dwars door dat park. Nicky maakte van de gelegenheid gebruik om naar ...

Op de tweede dag van ons Krijtlandpad reden we met ons autootje naar Gulpen. Vandaar uit namen we de bus naar Slenaken om daar te beginnen aan de derde etappe. Die loopt over een afstand van 24 kilometer naar Vaals. Omdat je in Vaals overal betaald moet parkeren, kozen we er voor om de auto in Gulpen neer te zetten en na afloop de bus van Vaals naar Gulpen te nemen. In Gulpen konden we de auto namelijk wel gratis parkeren. Tijdens het ritje met de bus kregen we al een idee wat ons vandaag te wachten stond want het was constant berg op, berg af. Ook deze dag beloofde het erg mooi weer te worden. Meteen vanaf de start moesten we flink aan de bak want het pad liep steil omhoog. Gelukkig waren we nog fris en duurde de stijging niet al te lang. Vanaf Heijenrath konden we weer over een vlakker oppervlak lopen. De route van deze dag liep voornamelijk door de bossen rondom Epen en Vijlen. Dat betroffen loofbossen die op zich wel mooi waren, maar ons weinig uitzicht boden op de prachtige omgevi...

Het Krijtlandpad is zo mogelijk het mooiste streekpad dat ons landje rijk is. Natuurlijk kun je daar over strijden, maar het is een feit dat de omgeving in het meest zuidelijke deel van ons land erg mooi is. Met een lengte van ongeveer 91 kilometer door het Zuid-Limburgse landschap staat het pad garant voor veel wandelplezier. We hadden het lopen van het Krijtlandpad dan ook al een tijdje op onze agenda staan. Toen Ron onverwachts vijf dagen vrij had van zijn werk, was het plan snel geboren om te beginnen aan deze wandeling. We hadden bedacht dat we in vier dagen de hele route (eigenlijk vijf etappes) zouden moeten kunnen lopen. Dat zou dan meteen een mooie training zijn voor de Vierdaagse van Nijmegen die na twee jaar Corona eindelijk weer door gaat. Om geld uit te sparen hadden we afgesproken dat we niet in Zuid-Limburg zouden overnachten, maar elke dag op en neer zouden rijden. Dat moest goed te doen zijn met een enkele reis van ongeveer een uur en een kwartier. Op 27 april begonnen...

De foto's die Ron in Italië nam, zijn uitgezocht, her en der wat bewerkt en in een map op Google Photos gezet. Klik op deze link voor de foto's. Ook de videobeelden zijn gemonteerd tot een filmpje van iets meer dan 18 minuten. Bekijk de film op ons kanaal op YouTube of klik hieronder op de afbeelding.

Al weer de laatste dag van deze vakante. En zo’n laatste dag is altijd de reis terug naar huis. Meestal niet zo’n spannende dag en deze was geen uitzondering. Onze vlucht zou pas om kwart voor drie vertrekken en daarom hadden we ’s morgens zeeën van tijd. We sliepen uit en ontbeten laat. Maar wat doe je met de rest van de tijd? We hadden Montecatini-Terme al wel gezien, maar er zat niet veel meer op dan nog een keertje door het stadje te slenteren. Op deze maandagmorgen was er helemaal niks te doen in het stadje. We liepen wat door de kleinere straatjes en ontdekten dat ook hier nog erg veel hotels stonden. Verreweg de meesten, zo niet nagenoeg allemaal, waren ze gesloten, nu het toerisme in Italië op z’n kont ligt vanwege Corona. Scheen de zon toen we aan onze wandeling begonnen, al snel regende het. Gelukkig konden we schuilen onder de vele overkappingen die her en der aan gebouwen hingen. De regen duurde niet lang waarna we weer verder gingen met onze wandeling. We kwamen nu in dele...

Om half negen stonden we op een afgesproken plek klaar voor de dagexcursie naar twee prachtige Toscaanse stadjes, Volterra en San Gimignano. Er was regen voorspeld, maar het was gewoon droog en best wel lekker weer. Tussen Montecatini Terme en Volterra ontbreken fatsoenlijke doorgaande wegen zodat we anderhalf uur in de bus zaten die zich door allerlei dorpjes en veel te smalle wegen en weg baande naar onze bestemming. Om 10 uur waren we dan eindelijk in Volterra en maakten we kennis met onze gids Carlotta. Carlotta is een Italiaanse die ooit Nederlands leerde van haar grootouders die uit Den Haag kwamen. Ze sprak onze taal niet perfect, maar was prima te volgen. Handig waren de oortjes die we kregen. Daardoor konden we alles wat ze vertelde goed verstaan, ook al waren we enkele tientallen meters van haar verwijderd. Carlotta hoefde niet te schreeuwen en kon gewoon praten. Volterra is een oude stad die door de Etrusken is gesticht. Ze ligt boven op een heuvel waardoor we een prachtig u...

We werden deze morgen gewekt door het geluid van een gigantische stortbui buiten. Het kwam met bakken uit de hemel. Dat beloofde wat voor de laatste wandeldag. We gingen eerst maar eens rustig ontbijten omdat de start toch pas om 09.00 uur was. En tegen die tijd was het weer droog. We hadden ons wel aangepast aan het te verwachten weer. We hadden onze regenjassen aan en hadden de rugzak op de hotelkamer gelaten. In onze jaszakken zat wat eten en wat water, meer namen we niet mee. Bij de start van dag vier, bleek dat er behoorlijk wat 25-kilometerlopers hadden besloten om niet op deze afstand te starten, kennelijk bang voor de regen. Er waren nog maar zo’n 25 à 30 wandelaars aan de start verschenen. De route leidde ons Montecatini Terme uit en het viel ons op hoe druk het op de weg was. We moesten onze weg zien te vinden tussen al die auto’s door. Net toen we het plaatsje uit waren kregen we een eerste regenbui te verwerken. Gelukkig niet zodanig dat we doorweekt raakten, maar leuk was ...

Al een paar dagen keken we met enige zorg uit naar deze dag. Als we keken op de diverse weersites, dan lazen we steevast dat het vandaag een natte dag zou gaan worden. Er zou een kans van 90 à 95 procent zijn op regen. Daarom gingen de regenjassen in de rugzak en hoopten we er het beste van. We waren enigszins gerustgesteld toen het ‘s ochtends nog droog was. Na de start om 08.00 uur liepen we weer naar het treinstation want ook vandaag ging de route verder in een plaatsje verderop. Anders dan gisteren ging de treinrit deze dag wel goed en liepen we om 09.00 uur verder in het plaatsje Altopascio. De eerste tien kilometers waren vlak en liepen vooral door en langs wijngaarden en velden met olijfbomen. De lucht in de verte zag inktzwart maar waar wij liepen was het nog steeds droog. In de verte zagen wij het plaatsje Montecarlo liggen. We zagen het al van zo ver weg omdat het boven op een heuvel ligt en dat betekent klimmen. Gelukkig was de helling niet zo steil als gevreesd. De hoofdstr...

Voor dag twee van de Vierdaagse moesten we extra vroeg ons bed uit. De start was namelijk al om acht uur. We waren trouwens al voor de wekker wakker omdat hier de vuilniswagens al om kwart over vijf ‘s morgens langs komen. We waren er in ieder geval netjes op tijd. Vandaag hadden we een rare start van de route. Vanuit de Walking Village liepen we met z’n allen naar het treinstation van Montecatini Terme om daar de trein te nemen naar het startpunt. En daar ging het een beetje fout. De vijftienkilometerlopers moesten er bij de eerste halte uit. De vijfentwintigkilometerlopers bij de tweede halte. En toen besloot de machinist om het eerste station gewoon over te slaan om tijd te winnen. Gevolg was dat, toen de trein in Pescia stopte, de vijftienkilometerlopers te ver waren meegereden en een aantal vijfentwintigkilometerlopers, waaronder wij, in de trein bleven zitten omdat wij dachten bij de tweede stop er uit te moeten. Dit terwijl dat dus in Pescia had moeten zijn. Geen probleem dachte...

Vandaag was de start van de Vierdaagse van Toscane ofwel het Tuscany Walking Event. Dat laatste klinkt wat internationaler hoewel er alleen Nederlanders meedoen. De wekker ging daarom wat vroeger dan gisteren en al om half acht zaten we aan het ontbijt. Veel te vroeg waren we bij de start in de “Walking Village” op een paar minuten lopen van het hotel. Sterker nog, we waren de eerste van de wandelaars op de 25 kilometer die daar aankwamen. Omstreeks half negen hadden alle 25 kilometer wandelaars zich verzameld aan de start. Dat waren maar zo’n 30 à 40 mensen. We werden welkom geheten door de organisatie en door een vertegenwoordiging van de stad. Daarna werd de eerste stempel op onze startkaart gezet en konden we van start. Het was lekker weer en al kletsend met een stel Friezen liepen we door het centrum van Montecatini en zo de stad uit. Nadat we de snelweg waren overgestoken werd het qua bebouwing rustiger en niet veel later liepen we langs akkers. We liepen ook door een tweetal onb...

Vandaag hadden we een vrij te besteden dag in en rond Montecatini Terme. Daarom hadden we alle tijd en gingen pas zo rond half negen ontbijten. Ondanks COVID-19 was er toch een ontbijtbuffet in ons hotel. Een mondkapje was verplicht en onverpakt eten diende met een tang te worden gepakt. Uiteraard hoefden we aan tafel geen mondkapje op. Dat werkte allemaal prima en het buffet was uitgebreid. Omstreeks half tien verlieten we het hotel voor een verdere verkenning van Montecatini. De gevolgen van het instorten van de toeristenindustrie was hier goed te merken. We liepen voorbij aan diverse gesloten hotels en restaurants en veel winkeltjes waren dicht. Toch viel er voor ons nog wel wat moois te zien in het stadje zoals diverse prachtig vormgegeven gebouwen waarin een terme of spa zat. Niet dat die open waren. Eentje, de grootste en architectonisch de mooiste was wel open. Daar mochten we echter geen kijken nemen zonder een entreeprijs van €50 te betalen. Dan maar geen kijkje bij Terme Tett...

Zelden hebben we zo in onze rats gezeten over de vraag of een reis door zou gaan als over het door ons geboekte arrangement naar Toscane om daar de vierdaagse te gaan lopen. Toen we de reis boekten kende de wereld het begrip COVID-19 nog niet. Vervolgens was Italië de grootste brandhaard in heel Europa met tal van doden en een gruwelijk strenge lockdown. Toen in de zomer de besmettingen wat minder werden en de Corona maatregelen wat werden versoepeld, kregen we wat hoop dat we in september toch naar Italië konden afreizen. Die hoop vervloog toen begin september de besmettingen in Nederland de pan weer uitrezen. Gelukkig bleven de besmettingen in Italië wat achter en we waren dolblij toen het er naar uit zag dat ons reisje wellicht toch door zou kunnen gaan. Na wat dagen billenknijpen over een eventuele quarantaine, stapten we vanmorgen om acht uur op de trein naar Schiphol. In Eindhoven begon het gesodemieter dat wij steeds hebben als we met de trein reizen. Bijna geen reis met NS gaa...

Ruim 800 videofragmenten en een dag of drie, vier editten op de computer. Veel werk maar de video over ons avontuur op het Elfstedenpad is af en staat op YouTube voor iedereen om te bekijken. Veel kijkplezier.

Na vijftien dagen elke dag lopen met een rugzak, was het heerlijk om vandaag eens uit te slapen en vooral niet te wandelen. Er moest natuurlijk nog wel wat werk verzet worden zoals de inhoud van de rugzakken opruimen, de was doen en boodschappen halen. Tussen al die karweitjes door waren we al druk met de foto's. Nicky had 2340 foto's genomen, Ron 550 (naast een kleine 800 videofragmenten voor de video die nog komt). We zijn er allebei de hele dag mee bezig geweest. Ron heeft het karwei klaar en een kleine 400 foto's overgehouden. Die staan inmiddels ook als album op Google Photos. Dit is de link naar dat album zodat je door de foto's kunt scrollen:  Google Photos - 2020 Friesland - Elfstedenpad Nicky mag nog een paar dagen aan de bak. Ron nog een paar weken met de video. Terugkijkend kunnen we stellen dat we een heerlijke wandelmarathon achter de rug hebben. Tijdens de tocht vonden we dat we wel erg veel bewolkt weer en regen hadden, maar, kijkend naar de foto's, v...

Bij een super de luxe B&B hoort een super de luxe ontbijt en dat was precies wat we kregen toen we na een nacht in de bedstee wakker werden. Het was veel te veel eten voor ons tweeën en dus hadden we weer een gratis lunch. De laatste etappe naar Leeuwarden was een korte, zo’n 15 kilometer. Buiten was het prachtig weer. Hadden we dit weer de afgelopen 14 dagen maar gehad. Omstreeks half tien begonnen we met lopen en werden zigzaggend door het plaatsje Oentsjerk geleidt. Dat we gisteren op het terras in Altsjerk kennelijk snel vrienden hadden gemaakt, bleek toen we twee mensen, die daar toen ook waren, in Oentsjerk weer tegenkwamen. Ze riepen ons meteen en we buurtten wat op straat. Of er in dit dorpje veel rijke mensen wonen of dat de woningen er erg goedkoop zijn, weten we niet, maar er staan heel wat pareltjes van huizen in Oentsjerk. Het lijkt ons sowieso niet zo vervelend om hier te wonen. Je woont er rustig maar zit in 10 minuten in Leeuwarden. Na Oentsjerk kwam Gytsjerk, de ge...

Zoals zo vaak hadden alle weervoorspellers het weer eens mis. Niks geen aangekondigde heerlijke nazomer, maar een zwaar bewolkte lucht waar die nacht ook nog regen uit was komen vallen, en een stevige wind. In ons vakantiehuisje op de camping was er geen ontbijt, dus dat moesten we zelf regelen. Bij de Appie hadden we gisteren bekertjes yoghurt met cruesli gekocht en grote Friese koeken. Dat werd ons ontbijt. Wel even wennen na veertien dagen luxe broodjes met overdadig beleg. Om negen uur trokken we de deur van het huisje achter ons dicht en gingen op pad voor de één na laatste etappe, die naar Oentsjerk. We namen de route dwars door het dorp Damwoude. Wat ons daar opviel waren de kerken. We telden, aan de doorgaande weg alleen al, zes kerken. En dat voor een dorp van iets meer dan 4000 zielen. Damwoude is geen aantrekkelijk dorp. Maar wat ze daar goed doen, is de geschiedenis van de panden weergeven. Als er bijzonderheden zijn bij een pand, dan staat er een bord met uitleg in de tuin...

Dat we in de Elfstedenkamer verbleven in ons bed and breakfast bleek ook bij het ontbijt. De bordjes, de bekers, de servetten en zelfs de warmhoudmutsjes voor de gekookte eieren; alles had een elfstedenmotief. We waren deze dag pas laat op pad omdat de etappe relatief kort was en we pas om drie uur in ons volgende onderkomen konden inchecken. Waarom zou je dan vroeg op pad gaan? Het was lekker weer en we bekeken het centrum van Dokkum nog een keer om nog wat foto’s te nemen. Om tien uur bezochten we het Bonifatius-museum. De beste man werd in 754 nabij Dokkum vermoord en daarom hebben ze hier wat met die ouwe bisschop. In het museum leerden we vanalles over de man en hetgeen hij allemaal had bewerkstelligd. Het was echter niet alles Bonifatius wat daar te zien was. Ook oude gebruiksvoorwerpen die in Dokkum waren gevonden stonden er tentoongesteld evenals een collectie schilderijen, kleding, zilver en speelgoed. Al met al waren we goed een uur zoet in het museum. Toen we aan de dertiend...

Omdat we sliepen in Leeuwarden waren we een heel eind van het Elfstedenpad verwijderd. Daarom liepen we na het ontbijt en uitchecken uit het hotel naar het busstation om daar te bus te pakken. We hadden geluk met die bus want we haalden hem net. In iets meer dan een half uur stonden we in Hallum. Daar moesten we nog zo’n anderhalve kilometer lopen om weer op de route bij Hallumerhoek te komen, maar omstreeks half tien waren we daar. De eerste kilometers liepen over een verharde landweg. Aan de weg stond hier en daar een typische Friese boerderij. Aan de horizon zagen we de Waddenzeedijk. De hemel was niet zo onbewolkt als we hadden gehoopt. Daardoor was het echter niet al te warm en eigenlijk prima wandelweer. Helaas moesten we na een tijdje de verharde weg verlaten en kwamen we op een graspad te lopen dat redelijk oneven was. We liepen onder 8 gigantische windmolens door. Zo van dichtbij zijn die dingen best imposant. De route was hier nogal onduidelijk aangegeven. Daardoor liepen we ...

Deze ochtend zagen we niemand meer van het Bed and Breakfast. Zowel de gastheer als de gastvrouw waren naar hun werk. Ons ontbijt stond bij de deur van de kamer en iedereen was weg. Ons werd via een briefje gevraagd de deur achter ons dicht te trekken en de sleutel het liefst achter te laten. Dat ontbijt was trouwens gigantisch. Er zat zoveel eten in de mand dat we er makkelijk ook onze lunch van konden maken. Iets wat we natuurlijk ook deden. Om iets over negenen trokken we de deur achter ons dicht en begonnen we aan etappe 11, die naar Hallumerhoek. De kortste etappe van het Elfstedenpad met slechts zo’n 11 te lopen kilometers. Eindelijk was daar de langverwachte weersomslag en er scheen een lekker zonnetje aan een bijna geheel blauwe hemel. We liepen Sint Annaparochie uit en namen nog wat foto’s van gebouwen die, nu de zon scheen, er veel mooier bij stonden dan gisteren. Buiten het dorp was er meteen niks meer te doen dan lopen langs een saaie rechte weg met zicht op weilanden. Ook ...